(a. s. ve i. sahb’den. c. : eshâb) : 1) sahip, (bkz. : mâlik). 2) bir vasfı olan. (bkz : hâiz). 3) koruyan, (bkz. : hâmî). 4) bir iş yapmış olan. (bkz. : müellif, musannif).

sıf. i. ar. s: sâhibe. cm: ashâb. [صحب sahb’dan if.] 1. Bir mal ve mülk vesâir şeyin ıssı, mutasarrıf, mâlik: evin sâhibi, bu koyunların sâhibi kimdir? 2. Bir sıfatı hâiz bulunan, muttasıf: sâhib-i akl ve tedbîr: ilm ü irfân, kemâl, re’y sâhibi. 3. Bir şeye nâil ve destres olan: sâhib-i imtiyâz, ashâb-ı rütbeden. 4. Bir şeyi yapıp vücûda getiren, fâil, müessis, müessir, müellif, musannif: sâhib-ı hayrât, tefsîr sâhibi, Gülistân sâhibi Şeyh Sa‘dî. 5. Hâmî, himâye eden, iltizâm edip tarafını tutan, mu‘în: bir kimseye sâhip çıkmak = himâyet etmek, tarafını tutmak; siz bana sâhip çıkarsanız bu işi tesviye ederim; bu milletin sâhibi büyüktür.

فَاتِنٌ Fâtin] (صَاحِبٌ [sâhib] vezninde)

اَلصَّاحِبُ [es-sâhib] Hem-sohbet olan kimse.

اَلْفَاتِنُ [el-fâtin] (tâ’nın kesriyle) Âfete uğrayan kimse; yukâlu: قَلْبٌ فَاتِنٌ أَيْ مُفْتَتَنٌ ve فَاتِنٌ [fâtin] Tarîk-i haktan azdırıcıya dahi derler, مُضِلٌّ [mudill] ma’nâsına. Ferrâ eyitti: Ehl-i hicâz مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفَاتِنِينَ derler. Ve ehl-i Necd بِمُفْتِنِينَ derler,أَفْتَنْتُ den ahz edip أَضْلَلْتُ ma’nâsına.